Foto’s die een verhaal vertellen

Het is nog vroeg in de ochtend, ik raak verzonken in mijn gedachten over afscheid nemen in deze tijd, de tijd waarin corona ons land stil heeft gelegd.
Dan gaat mijn telefoon. Het is een meneer wiens vrouw ernstig ziek is en binnen heel korte tijd zal komen te overlijden. Het zijn geen weken meer Loes, we praten hooguit over dagen.
Meneer wil graag dat ik bij hem langs kom, zijn kinderen zijn er ook. Samen met mij wil hij kijken naar de mogelijkheden voor het afscheid van zijn vrouw. Ik vraag wanneer het hen uitkomt dat ik bij ze langs kom om samen te kijken naar de mogelijkheden. En veel belangrijker om samen stil te staan bij wie zijn vrouw is, wat haar wensen zijn en hoe wij aan deze wensen vorm kunnen geven.
Meneer vraagt of ik vandaag om 11.00 uur kan. Ik kleed me om, laat de gedachten over Corona even los en pak mijn spullen om naar deze familie te gaan.
We hebben een erg fijn gesprek, meneer verteld over de ziekte van zijn vrouw, over hoe erg hij haar zal gaan missen, over de pijn die ze heeft gehad en over de palliatieve sedatie die op het moment dat ik bij ze ben gestart is. Dan zie ik zijn ogen vol lopen, tranen ontstaan en rollen over zijn wang. Ik vraag hem of hij het moeilijk vind om over haar afscheid te praten nu ze nog onder ons is. Ik voel de stilte in hem vallen, de emotie omhoog komen en zie dat deze vraag hem raakt. Ja, Loes, dat is moeilijk. Maar we gaan het wel doen want dat heb ik haar beloofd.
De foto’s komen op tafel, we kijken samen naar de vele foto’s die een prachtig beeld van hun leven samen geven. Foto’s die meneer doen glimlachen, foto’s die een verhaal vertellen, foto’s die hem weer opnieuw laten voelen hoe mooi hun leven samen is geweest.
Een liefdevolle familie die het leven durft te vieren, die geniet van de kleine dingen maar ook niet wegloopt voor bijzondere en soms moeilijke momenten. Een familie die open is naar elkaar, die hun emotie durft te laten zien en ook met mij durft te delen.
Als ik aan het eind van het gesprek de kinderen en meneer alle Liefde, Warmte en Kracht toe wens voor de komende uren en dagen schiet meneer vol. Hij knikt, bedankt mij en zegt zachtjes; we spreken elkaar gauw ben ik bang.
Aangekomen op kantoor denk ik aan de verhalen die de familie met mij gedeeld heeft, aan de mooie foto’s die hun verhaal vertellen. En dan gaat mijn telefoon. Het is meneer….

Delen: