Eenzaam

Het leven heeft haar zoveel gegeven, bijzondere en hele mooie momenten maar toen veertig jaar geleden haar man verongelukte door een tragisch trein ongeval stond haar leven stil. Ze verloor haar geliefde, haar man, haar maatje, haar steun en toeverlaat. En vanaf dat moment leek haar wereld stil te staan. Iedereen om haar heen pakte de draad weer op, leefde zijn leven met een litteken die dit gemis achter heeft gelaten. Maar haar litteken was groter… zo groot dat haar wereld stopte met draaien. Want als je maatje, je alles, zo ineens uit het leven weg wordt gerukt dan laat dat diepe wonden na. Ze probeerde te leven op haar manier, met elke dag het gemis van haar geliefde. Ze probeerde het zo aangenaam mogelijk te maken maar de glimlach van het leven was ze kwijt. Ze leefde haar leven nog veertig jaar alleen. Bij mooi weer pakte ze haar fiets en kon ze nog genieten van de natuur, bij slecht weer pakte ze haar breinaalden en breide ze de meest mooie truien en sjaals. Tot 3 jaar geleden haar zicht verminderde en de artsen haar vertelden dat ze binnen korte tijd blind zal worden. Anderhalf jaar later was ze zo goed als blind. Het leven ontnam haar niet alleen de glimlach en het enthousiasme maar nu ook nog haar zicht. Ze wilde haar huis waar zij zestig jaar geleden met haar man kwam wonen niet verlaten. Na zijn dood is alles gebleven zoals het was, veertig jaar lang. Ze kon zich dan ook vrij bewegen ondanks dat de wereld donker was geworden voor haar. Maar de zin van het leven was er wel af. Ze vertelde dat ze zich eenzaam voelt, dat ze haar maatje al veertig jaar lang moet missen en nu de wereld donker is geworden haar leven wel ten einde mocht komen. Zou hij op me wachten en me met open armen ontvangen waren vragen die regelmatig door haar hoofd spookten. Niemand kan het vertellen, maar ík denk, dat de gedachte dat ze haar maatje weer zou zien haar rust gaf.
Twee weken na onze bijzondere en mooie kennismaking kreeg ze “groenlicht” van de levenseinde kliniek. De euthanasie waar zij zo naar verlangde mocht plaats vinden. Het enige dat zij uit kon brengen was vol enthousiasme: “Ik ben zo blij…. Ik ben zooooo blij!” Even was er na veertig jaar weer enthousiasme te bespeuren en dat terwijl haar kinderen definitief afscheid van haar moesten nemen…
Delen: